منع از ذلت على ( ع ) در سفرى كه بشام ميرفت بين راه به شهر انبار ، وارد شد . جمع كثيرى از كدخدايان و مالكين بر مركبهاى خود سوار و باستقبال آن حضرت آمده بودند . موقعى كه على ( ع ) نزديك شد يكباره همه از مركبها به زير آمدند ، پياده و بطور دسته جمعى در ركابش دويدند . اين صحنه در نظر على ( ع ) عجيب و غير عادى آمد . پرسيد اين چه كارى بود ؟ چرا پياده شديد و دويديد ؟ عرض كردند اين روش اخلاقى ما است كه براى تكريم و احترام امرا و فرمانروايان خود عمل ميكنيم . حضرت فرمود به خدا قسم زمامداران شما از اين رفتار نفعى نميبرند و طرفى نمىبندند ولى شما با اين عمل پر زحمت و آميخته بذلت ، خويشتن را در دنيا دچار رنج و مشقت ميكنيد و در قيامت نيز گرفتار بدبختى و عقاب خواهيد شد . ما اخسر المشقّة وراءها العقاب و اربح الدّعة معها الامان من النّار . چه پر ضرر است آن رنج و مشقتى كه در پى آن مجازات و كيفر باشد ! و چه پر منفعت است آن آسودگى و آزادى كه با آن ايمنى از عذاب الهى باشد ! قال علىّ عليه السّلام : من كانت له الىّ حاجة فليرفعها الىّ في كتاب لاصون وجهه عن المسألة . على ( ع ) دستور داد كه هر كس به من حاجتى دارد درخواست خود را در نامه‌اى بنويسد ، ميخواهم بدين وسيله آبروى درخواست‌كننده را از ذلت سؤال محفوظ دارم . نهج البلاغهء فيض صفحهء 1094 ثمرات الاوراق جلد 2 صفحهء 244